Dwie techniki, jedna pasja
Witrażownictwo jako rzemiosło artystyczne ma ponad tysiąc lat historii. Pierwsze witraże ołowiane pojawiły się w europejskich kościołach w XI wieku i przez wieki były wyłączną domeną budownictwa sakralnego. Technika opierała się na cięciu kolorowego szkła, oprawianiu go w profilowane listwy ołowiane i lutowaniu całości w spójną kompozycję.
Pod koniec XIX wieku Louis Comfort Tiffany opracował własną metodę, która zrewolucjonizowała witrażownictwo. Owijanie każdego kawałka szkła miedzianą taśmą samoprzylepną i lutowanie cynowo-ołowiowym spoiwem pozwoliło tworzyć znacznie bardziej szczegółowe wzory – w tym trójwymiarowe formy lamp i obiektów dekoracyjnych.
W pracowni XVRQ obie techniki stosujemy równolegle. Wybór metody zależy od charakteru projektu, jego przeznaczenia i oczekiwanego efektu wizualnego.
